ಪೆರಾಜೆ ಗ್ರಾಮವು ಕರ್ಣೆಂಬಾಡು ಎಂಬ ನಾಯಕನ ಆಡಳಿತಕ್ಕೆ ಒಳಪಟ್ಟಿತ್ತು. ಸುಳ್ಯ ತಾಲೂಕಿನ ಕೆಲವು ಭಾಗಗಳು ಈತನ ಆಡಳಿತಕ್ಕೆ ಒಳಪಟ್ಟಿತ್ತು. ಸೀಮೆ ಸ್ಥಳವಾದ ಭಾಗಮಂಡಲದಲ್ಲಿ ಕರ್ಣೆಂದಾಡು ನಾಯಕನ ಆಸ್ಥಾನವಿತ್ತೆಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಕಾವೇರಿ ಯಾತ್ರೆಗಾಗಿ ಪೆರಾಜೆ ಗ್ರಾಮವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುವ ದಕ್ಷಿಣಕನ್ನಡದ ಯಾತ್ರಿಕರ ಊಟಕ್ಕಾಗಿ ಶ್ರೀ ಶಾಸ್ತಾವು ದೇಗುಲದಲ್ಲಿ ಪೆಜ್ಜೆ (ಊಟ) ನೀಡುವ ಏರ್ಪಾಡಾಗಿತ್ತು. ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಾಗಿ ಕರ್ಣಂಬಾಡು ನಾಯಕ ಭಾಗಮಂಡಲದಿಂದ ಹನ್ನೆರಡು ಮುಡಿ ಅಕ್ಕಿಯನ್ನು ಕಳುಹಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಉಂಬಳಿಯಾಗಿ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದನು. ಈ ‘ಪೆಜ್ಜೆ’ ಎನ್ನುವ ಶಬ್ದದಿಂದಾಗಿ ಮುಂದೆ ‘ಪೆರಾಜೆ’ ಹೆಸರು ಬಂತೆಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಪಾಳೆಗಾರರ ನಂತರ ಹಾಲೇರಿ ವಂಶದ ಅರಸರು ಕೊಡಗನ್ನು ಆಳ್ವಿಕೆ ಮಾಡಿದರು. ಕ್ರಿ. ಶ. 1834ರಲ್ಲಿ ಹಾಲೇರಿ ವಂಶದ ಅರಸ ಚಿಕ್ಕ ವೀರರಾಜನನ್ನು ಬ್ರಿಟೀಷರು ಪದಚ್ಯುತಿಗೊಳಿಸಿದರು. ಇದರಿಂದ ಜನರು ಬ್ರಿಟಿಷರಲ್ಲಿ ಅಸಮಾಧಾನಗೊಂಡು ದಂಗೆಯೆದ್ದರು. ಕ್ರಿ. ಶ. 1835 1837ರ ‘ಕಲ್ಯಾಣಪ್ಪನ ಕಾಟುಕಾಯ’ ಎಂಬ ಹಣೆಪಟ್ಟಿಯ ಅಮರ ಸುಳ್ಯದ ಕ್ರಾಂತಿಯಲ್ಲಿ ಬ್ರಿಟಿಷರ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡಿದವರಲ್ಲಿ ಪೆರಾಜೆ ಗ್ರಾಮದ ಸ್ಥಾನಿಕ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಕೃಷ್ಣಯ್ಯನವರು ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಈ ದಂಗೆಯು ವಿಫಲಗೊಂಡು ಇವರಿಗೆ ಜೀವಾವಧಿ ಶಿಕ್ಷೆಯಾಯಿತು. ಸುಳ್ಯವನ್ನು ದಕ್ಷಿಣಕನ್ನಡ ಜಿಲ್ಲೆಗೆ ಸೇರಿಸಿ, ಮದರಾಸು ಪ್ರಾಂತ್ಯದ ಭಾಗವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿ ಬ್ರಿಟೀಷರು ತಮ್ಮ ನೇರ ಆಡಳಿತಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರು. ಪೆರಾಜೆ ಗ್ರಾಮ ದಕ್ಷಿಣಕನ್ನಡ ಜಿಲ್ಲೆಗೆ ಸೇರಿ ಮದರಾಸು ಪ್ರಾಂತ್ಯಕ್ಕೆ ಸೇರುವುದೆಂದು ಮನಗಂಡು ಕೊಡಗಿನ ಜನತೆ ಬ್ರಿಟಿಷರಲ್ಲಿ ತಲಕಾವೇರಿ ಮತ್ತು ಭಾಗಮಂಡಲಕ್ಕೆ ಪೆರಾಜೆ, ಚೆಂಬು ಮತ್ತು ಸಂಪಾಜೆ ಗ್ರಾಮಗಳಿಂದ ಹಿಂಗಾರ, ಕದಿರು, ತೆಂಗಿನಕಾಯಿ ಇತ್ಯಾದಿಗಳು ಧಾರ್ಮಿಕ ಕಾರ್ಯಗಳಿಗೆ ನೀಡುವ ಊರುಗಳಾದುದರಿಂದ ಕೊಡಗಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಮಾಡಿದ ಮನವಿಯಂತೆ ಮೂರು ಗ್ರಾಮಗಳು ಹಿಂದಿನಂತೆ ಕೊಡಗಿಗೆ ಸೇರಿದವು.